Κακοήθη νεοπλάσματα στόματος και γνάθων σε παιδιά. Αναδρομική μελέτη 2000-2014.

Ιατρού Ιωάννης*, Τζέρμπος Φώτης, Θεολόγη-Λυγιδάκη Νάντια, Χριστόπουλος Πάνος

Κλινική Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής στο Νοσοκομείο Παίδων «Α.& Π. Κυριακού» (Διευθ. Καθηγητής Ι. Ιατρού), Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών, ΕΚΠΑ

 

Εισαγωγή: Ο καρκίνος της παιδικής ηλικίας είναι σχετικά σπάνιος  (1,3:10.000) ενώ την κεφαλή και τον τράχηλο αφορά σε ποσοστό 2-5%. Αποτελεί την 2η αιτία θανάτου σε παιδιά 5-14 ετών και την 3η αιτία σε παιδιά 1-4 ετών. Η αντιμετώπιση του αποτελεί ένα δύσκολο ιατρικό πρόβλημα που απαιτεί εξειδικευμένη και πολυδιάστατη αντιμετώπιση.

Σκοπός της αναδρομικής αυτής μελέτης είναι η ανάλυση και παρουσίαση των περιπτώσεων καρκίνου που αντιμετωπίστηκαν στην Κλινική Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής στο Νοσοκομείο Παίδων «Α.& Π. Κυριακού» κατά την 15ετία 2000-2014.

Υλικό και Μέθοδος: Συλλέχθηκαν πληροφορίες από τους φακέλους των ασθενών που αντιμετωπίστηκαν στην Κλινική ως προς την ηλικία, το φύλο, το είδος καρκίνου, την εντόπιση, την ιστολογική εικόνα, την θεραπευτική προσέγγιση, την έκβαση και την παρακολούθηση.

Σε όλες τις περιπτώσεις μετά την κλινική εκτίμηση έγινε ανοικτή βιοψία. Ανάλογα με το αποτέλεσμα της ιστολογικής εξέτασης και με βάση υπάρχοντα θεραπευτικά πρωτόκολλα, προγραμματίζονταν αντιμετώπιση με χημειο-ακτινοθεραπεία και χειρουργική ως μοναδικές θεραπείες ή σε συνδυασμό.

Αποτελέσματα: 26 παιδιά με καρκίνο, 14 αγόρια και 12 κορίτσια, ηλικίας 14 ημερών έως 15 ετών συμπεριλήφθησαν στην μελέτη. Αποτέλεσαν το 9,9% των 262 ασθενών με όγκους της ίδιας χρονικής περιόδου. Οι συχνότεροι κακοήθεις όγκοι ήσαν το ραβδομυοσάρκωμα (6-23,1%), το σάρκωμα Ewing (5-19,2%), η νόσος κυττάρων Langerhans (4-15,4%), τα λεμφώματα (3-11,5%) και τα νευροβλαστώματα (2-7,7%). 13 από τους ασθενείς υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση, με καλά αποτελέσματα πλην μιας υποτροπής. Σημειώθηκαν 4 θάνατοι, που αφορούσαν ασθενείς οι οποίοι είτε δεν ανταποκρίθηκαν στην χημειοθεραπεία (2) είτε δεν πρόλαβαν να αρχίσουν χημειοθεραπεία (2).

Συμπεράσματα: Ο μικρός αριθμός των περιπτώσεων ανά κατηγορία κακοήθους νόσου δεν επιτρέπει την συναγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Πάντως από την παρούσα μελέτη κατέστη σαφές, ότι όσοι ασθενείς ολοκλήρωσαν τα θεραπευτικά πρωτόκολλα, είχαν πολύ ικανοποιητικά ποσοστά καλής έκβασης.