Ο Ουλοπαρειακός κρημνός στην αποκατάσταση ελλειμμάτων μετά από χειρουργική εκτομή καρκίνου γλώσσας

ΣΤΡΑΝΤΖΙΑΣ Π.*, ΑΥΓΟΥΣΤΙΔΗΣ Δ., ΤΑΜΠΟΥΡΗΣ Α., ΓΚΟΥΤΖΑΝΗΣ Λ., ΠΕΤΣΙΝΗΣ Β., ΠΑΠΑΔΟΓΕΩΡΓΑΚΗΣ Ν.

ΕΚΠΑ. Οδοντιατρική Σχολή, Κλινική Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής Νοσοκομείο «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ»

 

Εισαγωγή: Η χειρουργική αντιμετώπιση του καρκίνου γλώσσας απαιτεί την εκτομή άλλοτε άλλου τμήματος της γλώσσας. Τα ελλείμματα που προκύπτουν μετά από αφαίρεση τέτοιων βλαβών μπορεί να είναι μικρά ή μεγαλύτερα και η αποκατάστασή τους αποτελεί πρόκληση για το χειρουργό ώστε να αποδοθούν  το καλύτερο δυνατό σχήμα και η λειτουργικότητα της γλώσσας μετεγχειρητικά. Η συρραφή μικρών χειρουργικών ελλειμμάτων κατά ά σκοπό δε δημιουργεί λειτουργικά προβλήματα. Η προσπάθεια όμως σύγκλεισης μεγαλύτερων ελλειμμάτων μπορεί να έχει ως συνέπεια αφ ενός δυσμορφία της γλώσσας και αφ ετέρου σοβαρά λειτουργικά προβλήματα.

Υλικό και μέθοδος : Η παρούσα εργασία αναφέρεται σε περιπτώσεις ασθενών της Κλινικής Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής του Νοσοκομείου «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ» με καρκίνο γλώσσας στους οποίους η αποκατάσταση του ελλείμματος που δημιουργήθηκε μετά τη χειρουργική εκτομή της βλάβης έγινε με χρήση ουλoπαρειακού κρημνού.

Αποτελέσματα: Σε όλες τις περιπτώσεις αποκατάστασης με ουλoπαρειακό κρημνό τα αποτελέσματα ήταν ικανοποιητικά τόσο λειτουργικά όσο και αισθητικά σύμφωνα με την άποψη των ίδιων των ασθενών καθώς και των θεραπόντων ιατρών. Μείζονες επιπλοκές δεν παρουσιάστηκαν.

Συμπεράσματα : Μικρά ελλείμματα που προκύπτουν μετά από εκτομή καρκίνου γλώσσας μπορεί να αποκατασταθούν με κατά ά σκοπό συρραφή. Για ελλείμματα μέχρι 4 εκ. μπορεί να χρησιμοποιηθεί  ο ουλοπαρειακός κρημνός, ενώ για μεγαλύτερα ελλείμματα απαιτείται ελεύθερος αγγειούμενος κρημνός όπως ο κερκιδικός. Έχει διαπιστωθεί ότι με τη χρήση ουλοπαρειακού κρημνού η ικανότητα ομιλίας και κατάποσης μετεγχειρητικά επηρεάζεται σε μικρότερο βαθμό σε σχέση με την άμεση συρραφή χειρουργικών ελλειμμάτων έως 4εκ. Η ανάπτυξη του ουλοπαρειακού κρημνού είναι εύκολη και δεν δημιουργεί προβλήματα στους νωδούς ασθενείς. Αντίθετα στους ενόδοντες απαιτεί εξαγωγές δύο ή και τριών οπίσθιων οδόντων ανάλογα με τη περίπτωση. Η πρόκληση νωδότητος στη περιοχή αποτελεί μεγάλο μειονέκτημα κυρίως σε νέους ασθενείς, αν και υπάρχει δυνατότητα αποκατάστασης σε β’ χρόνο με χρήση εμφυτευμάτων. Παρουσιάζεται η τεχνική ανάπτυξης του ουλοπαρειακού κρημνού. Συζητούνται τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της.