Κατσούλας Β.*, Κατσούλας Ν.**, Πιπέρη Ε.***, Ιατρού Ι.****,  Σκλαβούνου Α.*****         

*Μεταπτυχιακός φοιτητής Οδοντοφατνιακής Χειρουργικής, ΕΚΠΑ
**Μεταπτυχιακός φοιτητής Στοματολογίας, ΕΚΠΑ
***Λέκτορας Στοματολογίας, ΕΚΠΑ
****Καθηγητής Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής, ΕΚΠΑ 
*****Καθηγήτρια Στοματολογίας, ΕΚΠΑ

Οδοντιατρική Σχολή ΕΚΠΑ

Ο κερατινοκυστικός οδοντογενής όγκος ή οδοντογενής κερατινοκύστη είναι μια καλοήθης νεοπλασματική εξεργασία που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ορίζει ως καλόηθες μόνο- ή πολυκυστικό ενδοοστικό  όγκο οδοντογενούς προέλευσης, με χαρακτηριστικό παρακερατινοποιημένο πολύστιβο πλακώδες επιθήλιο που επενδύει την κυστική κοιλότητα. Εμφανίζει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως υψηλό ποσοστό υποτροπής, που στη διεθνή βιβλιογραφία κυμαίνεται από 3% έως 62%, επιθετική βιολογική συμπεριφορά και συχνά συσχετίζεται με το σύνδρομο των πολλαπλών σπιλοειδών βασικοκυτταρικών καρκινωμάτων (NBCCS) ή σύνδρομο Gorlin-Goltz. Αποτελεί το 12%-14% όλων των οδοντογενών κύστεων των γνάθων. Συχνότερη θέση εντόπισης αποτελεί η οπίσθια περιοχή της κάτω γνάθου, απαντάται σχεδόν σε όλες τις ηλικίες αλλά συνηθέστερα σε ηλικίες μεταξύ 10 και 30 ετών, και δείχνει να έχει μεγαλύτερη προτίμηση στους άνδρες. Συνήθως παραμένει ασυμπτωματικός και αποτελεί τυχαίο ακτινογραφικό εύρημα, εκτός εάν αυξηθεί αρκετά ή επιπλακεί με φλεγμονή. Η ακτινογραφική εικόνα ποικίλει και συνήθως εμφανίζεται ως μονόχωρη ή πολύχωρη διαύγαση με σαφή ή δαντελωτά όρια, ενώ η ιστολογική εικόνα είναι παθογνωμονική και οδηγεί στην τελική διάγνωση. Όσον αφορά στην θεραπευτική της αντιμετώπιση οι απόψεις είναι αντικρουόμενες, ενώ έχουν προταθεί ποικίλες μέθοδοι, όπως μαρσιποποίηση, εκπυρήνιση και απόξεση, έως και πιο επιθετικές μέθοδοι όπως εκπυρήνιση και περιφερική οστεκτομή. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να παρουσιάσει περίπτωση άρρενος ασθενούς με κερατινοκυστικό οδοντογενή όγκο στην κάτω γνάθο, η χειρουργική αντιμετώπιση βήμα προς βήμα και να συζητηθούν οι προτεινόμενες θεραπευτικές μέθοδοι και η αντιμετώπισή τους πλέον ως νεοπλασματικές εξεργασίες.

ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΧΡΥΣΑΥΓΗ*, ΠΑΠΑΔΙΟΧΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ,ΠΕΤΣΙΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ,ΓΚΟΥΤΖΑΝΗΣ ΛΑΜΠΡΟΣ, ΚΟΛΟΜΒΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ΠΑΠΑΔΟΓΕΩΡΓΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΣΤΟΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΝΑΘΟΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗΣ Γ.Ν.Α "Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ"

Η αποκατάσταση της επάρκειας του οστικού υπόβαθρου είναι καθοριστική για την αποκατάσταση τόσο αισθητικών όσο και λειτουργικών προβλημάτων που δημιουργεί η απώλεια οστού των γνάθων. Τραυματικές κακώσεις, όγκοι, κυστικές εξεργασίες, λοιμώξεις, περιοδοντική νόσος, συγγενείς ανωμαλίες και πρόωρη απώλεια των δοντιών συγκαταλέγονται στα συχνότερα αίτια. Η αποκατάσταση του απολεσθέντος οστού και η δημιουργία ενός ισχυρού οστικού στηρίγματος που  θα επιτρέψει την τοποθέτηση οδοντικών εμφυτευμάτων και θα εξασφαλίσει τη μακροβιότητα τους αποτελεί συχνά μια ενδιαφέρουσα χειρουργική πρόκληση.

Σκοπός της ελεύθερης ανακοίνωσης  είναι να παρουσιάσει περιπτώσεις ασθενών που αντιμετωπίστηκαν από την Πανεπιστημιακή κλινική της Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής του Γ.Ν "Ο Ευαγγελισμός" με τη χρήση αυτομοσχευμάτων ενδοστοματικής και εξωστοματικής προέλευσης.

Σε όλους τους ασθενείς ακολούθησε η σε δεύτερο χρόνο επιτυχής τοποθέτηση οδοντικών εμφυτευμάτων καθώς και η επανεξέταση και αξιολόγηση του θεραπευτικού αποτελέσματος μετά την ολοκλήρωση της αποκατάστασης.

Η επιλογή αυτόλογων μοσχευμάτων στις αναπλαστικές τεχνικές στις περιπτώσεις που παρουσιάζονται, έφερε πολύ ικανοποιητικά αποτελέσματα αναφορικά με την επαρκή αποκατάσταση των οστικών ελλειμμάτων αλλά και σε σχέση με τη δευτερογενή απορρόφηση του οστικού μοσχεύματος. 

ΤΑΜΠΟΥΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΧΡΥΣΑΥΓΗ*, ΓΚΟΥΤΖΑΝΗΣ ΛΑΜΠΡΟΣ, ΠΕΤΣΙΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΚΟΛΟΜΒΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ΠΑΠΑΔΟΓΕΩΡΓΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΣΤΟΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΝΑΘΟΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗΣ  Γ.Ν.Α "Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ"

Η  θεραπευτική αντιμετώπιση των ευμεγέθων κύστεων των γνάθων προβληματίζει συχνά τον θεράποντα ιατρό. Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι χειρουργική και περιλαμβάνει την εκπυρήνιση, τη μαρσιποποίηση  ή  τον συνδυασμό τους.

Με την εκπυρήνιση, που αποτελεί και την δημοφιλέστερη τεχνική,  επιτυγχάνεται η πλήρης αφαίρεση του κυστικού τοιχώματος σε έναν χειρουργικό χρόνο, η ιστολογική εξέταση όλου του κυστικού τοιχώματος και ακολουθεί επούλωση κατά πρώτο ή κατά δεύτερο σκοπό. Στη μαρσιποποίηση επιτυγχάντεται αποσυμπίεση της κυστικής κοιλότητας και προοδευτική ελάττωση του μεγέθους της, ιστολογική εξέταση τμήματος μόνο του κυστικού σάκου, ενώ μπορεί να συνδυαστεί και με εκπυρήνιση σε δεύτερο χρόνο.

Σε κάθε περίπτωση στόχος της χειρουργικής αντιμετώπισης αποτελεί η διατήρηση της ακεραιότητας των γειτονικών ανατομικών δομών, ώστε να αποφεύγονται κατά το δυνατόν, οι λειτουργικές και αισθητικές διαταραχές .

 Η επιλογή της κατάλληλης τεχνικής εξαρτάται από παράγοντες που αφορούν τόσο τον ασθενή, όσο και τα ιδιαίτερα κλινικά και ακτινογραφικά χαρακτηριστικά της κυστικής κοιλότητας.

 Η ηλικία, το ιατρικό ιστορικό και ο βαθμός συνεργασίας του ασθενούς σε συνδυασμό με την εντόπιση, το μέγεθος και τα απεικονιστικά ευρήματα της κυστικής βλάβης καθορίζουν το σχέδιο θεραπείας.

 Σκοπός της εργασίας είναι να παρουσιαστούν  οι ενδείξεις, οι αντενδείξεις, τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της κάθε τεχνικής, καθώς και οι πιθανές επιπλοκές τους.

Η έγκαιρη διάγνωση, ο πλήρης προεγχειρητικός έλεγχος, η εφαρμογή της κατάλληλης τεχνικής και η ιστολογική επιβεβαίωση του τύπου της  βλάβης αποτελούν τους θεμέλιους λίθους  στην αντιμετώπιση των κύστεων των γνάθων.

Καλογήρου Ε.Μ.,1 Τόσιος Κ.Ι.,2 Πιπέρη Ε.,3 Σκλαβούνου Α.4

1 Μεταπτυχιακή φοιτήτρια, Εργαστήριο Στοματολογίας, Οδοντιατρική Σχολή, ΕΚΠΑ 2 Επίκουρος Καθηγητής, Εργαστήριο Στοματολογίας, Οδοντιατρική Σχολή, ΕΚΠΑ 3 Λέκτορας, Εργαστήριο Στοματολογίας, Οδοντιατρική Σχολή, ΕΚΠΑ 4 Καθηγήτρια και Διευθύντρια, Εργαστήριο Στοματολογίας, Οδοντιατρική Σχολή, ΕΚΠΑ

Εργαστήριο Στοματολογίας, Οδοντιατρική Σχολή, ΕΚΠΑ

Τα δερματικά εμφυτεύματα υαλουρονικού οξέος έχουν βρει εφαρμογή τα τελευταία χρόνια στην αισθητική βελτίωση της στοματοπροσωπικής χώρας, μειώνοντας τις ραγάδες και τις ρυτίδες του προσώπου και ενισχύοντας το μέγεθος των χειλέων. Μολονότι θεωρούνται βιοσυμβατά υλικά, ανεπιθύμητες δράσεις στο στοματικό βλεννογόνο έχουν αναφερθεί μετά από έγχυση υαλουρονικού οξέος, όπως φλεγμονώδεις αντιδράσεις και κοκκιώματα ξένου σώματος, αναπτυσσόμενα είτε στη θέση της έγχυσης είτε σε απόσταση από αυτή («μεταναστευτικά κοκκιώματα»). Οι επιπλοκές αυτές αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, λόγω της αυξανόμενης τάσης για χρήση εμφυτευμάτων υαλουρονικού οξέος από γναθοπροσωπικούς χειρουργούς και οδοντιάτρους.

Σκοπός της παρούσας ανακοίνωσης είναι η περιγραφή μίας περίπτωσης πολλαπλών κοκκιωμάτων ξένου σώματος που αναπτύχθηκαν στο στοματικό βλεννογόνο μετά από δερματικά εμφυτεύματα υαλουρονικού οξέος.

Γυναίκα 75 ετών προσήλθε αναφέροντας οίδημα και τάση στο άνω χείλος της, διάρκειας 5 ημερών. Το ατομικό της αναμνηστικό περιλάμβανε θυρεοειδίτιδα Hashimoto και κάπνισμα. Η εξωστοματική εξέταση επιβεβαίωσε την ύπαρξη οιδήματος στο άνω χείλος, ενώ ενδοστοματικά διαπιστώθηκαν πολλαπλά ανώδυνα οζίδια στο βλεννογόνο των χειλέων και των παρειών. Πραγματοποιήθηκε βιοψία ενός οζιδίου από το κάτω χείλος, η μικροσκοπική εξέταση του οποίου έθεσε διάγνωση κοκκιώματος ξένου σώματος, συμβατό με υαλουρονικό οξύ, ενώ η ασθενής παραδέχθηκε εν τέλει πως είχαν προηγηθεί δερματικά εμφυτεύματα για αύξηση του άνω χείλους της, 6 μήνες πριν την αρχική της προσέλευση.

Τα κοκκιώματα ξένου σώματος αποτελούν μία σπάνια επιπλοκή αισθητικών επεμβάσεων στα μαλακά μόρια του στόματος. Η ιστολογική εξέταση είναι καθοριστικής σημασίας για την τελική διάγνωση, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις αποκαλύπτει την προηγηθείσα επέμβαση που μπορεί να έχει αποσιωπηθεί από τον ασθενή.

Παραρά Σ.1, Δουλουφάκη Μ.2, Παραρά Ε.3, Μανιός Α.4

1.Νοσοκομείο «Υγεία», Αθήνα,2.Transform Riverside Hospital, London 3.Νοσοκομείο «ΚΑΤ», 4.Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου Κρήτης

Εισαγωγή: Οι κρημνοί που συνήθως προτιμώνται για την αποκατάσταση πλήρους ελλείμματος του κάτω βλεφάρου είναι οι Tenzel, Hughes, Mustarde, Tripier, Fricke κλπ. Πρόκειται για σύνθετους κρημνούς ταρσού-επιπεφυκότα από το άνω βλέφαρο και κάλυψη με δερματικό μόσχευμα, ή χονδροβλεννογόνια μοσχεύματα με κάλυψη από τοπικό κρημνό. 

Σκοπός της μελέτης: Ο κρημνός Langebeck μαζί με χονδροβλεννογόνιο μόσχευμα από το ρινικό διάφραγμα για την αποκατάσταση ολικού πάχους ελλείμματος του κάτω βλεφάρου.

Υλικό και μέθοδος: Ασθενής 70 ετών με πιθανό βασικοκυτταρικό καρκίνωμα το οποίο διηθεί όλο το πάχος του κάτω βλεφάρου. Η λήψη χονδροβλεννογόνιου μοσχεύματος από το ρινικό διάφραγμα με την τροποποίηση κατά Harashina et al., και η κάλυψη με δερμοϋποδόριο κρημνό του Langebeck σχεδιασμένο κάθετα στο σύστοιχο ζυγωματικό τόξο.

Αποτελέσματα: Έγινε καθήλωση του χονδροβλεννογόνιου μοσχεύματος στα κολοβώματα του κάτω βλεφάρου και στη συνέχεια κάλυψη συτού με κρημνό Langebeck.

Συμπεράσματα: Η χρήση του κρημνού αυτού παρέχει ικανή κάλυψη για πλήρη ελλείμματα του κάτω βλεφάρου, είναι μιά εύκολη τεχνική που δίνει ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

Κιοσπές Π, Καλογήρου Ε, Λιάτης Στ, Τόσιος Κ, Σκλαβούνου Αλ

Εργαστήριο Στοματολογίας Οδοντιατρική Σχολή, ΕΚΠΑ και Α΄ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική ΕΚΠΑ, Γενικό Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Το ηωσινόφιλο έλκος του βλεννογόνου του στόματος (traumatic ulceration) είναι μία καλοήθης, αυτοπεριοριζόμενη, βλάβη, άγνωστης αιτιοπαθογένειας, πιθανώς τραυματικής. Εμφανίζεται συχνότερα σε ασθενείς που βρίσκονται στην 4η – 5η δεκαετία της ζωής, χωρίς προτίμηση στο φύλο. Εντοπίζεται συνηθέστερα στη γλώσσα και έχει τη μορφή έλκωσης με σκληρά, επηρμένα χείλη και λευκό ή λευκοκίτρινο πυθμένα καλυπτόμενο από ψευδομεμβράνη. Η κλινική εικόνα δημιουργεί συχνά διαφοροδιαγνωστικό πρόβλημα με το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα. Μικροσκοπικά, το φλεγμονώδες διήθημα της έλκωσης εμφανίζει πολλά ηωσινόφιλα και λεμφοκύτταρα που εκτείνονται στις μυϊκές δεσμίδες. Θεραπευτικά, χορηγούνται τοπικά και συστηματικά κορτικοστεροειδή και σε εμμένουσες βλάβες γίνεται χειρουργική εξαίρεση.

ΣΚΟΠΟΣ: Η παρουσίαση περιστατικού ηωσινόφιλου έλκους στη γλώσσα και η ανασκόπηση των απόψεων για την αιτιοπαθογένεια και τη θεραπευτική αντιμετώπιση.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟΥ: Γυναίκα 79 ετών παραπέμφθηκε για εκτίμηση επώδυνης έλκωσης στη γλώσσα, αναφερόμενης διάρκειας 3 μηνών. Είχε λάβει συστηματικά «κορτιζόνη» για 15 ημέρες, χωρίς αποτέλεσμα. Στο ατομικό αναμνηστικό αναφέρονταν υπέρταση, σακχαρώδης διαβήτης, υπερουριχαιμία και υπερλιπιδαιμία σε αγωγή. Έγινε βιοψία της βλάβης για τον αποκλεισμό του ακανθοκυτταρικού καρκινώματος. Η τελική διάγνωση ήταν ηωσινόφιλο έλκος.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Η κλινική και ιστολογική εικόνα του ηωσινόφιλου έλκους είναι αρκετά θορυβώδης παρά την καλοήθη φύση του και η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα και το λέμφωμα/λεμφοϋπερπλαστικές εξεργάσιες. Η βιοψία είναι πολλές φορές απαραίτητη για την τελική διάγνωση.

Παπαδιόχος Ι., Παπαλλά Κ., Ιωαννίδου Γ., Ξεσφύγκη Δ., Πετσίνης Β., Παπαδογεωργάκης Ν.

Πανεπιστημιακή Κλινική Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής, ΓΝΑ "Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ", Οδοντιατρική Σχολή ΕΚΠΑ

Η en block εκτομή όγκων της άνω γνάθου που επεκτείνονται στον πτερυγοϋπερώιο (ΠΥ) και τον υποκροτάφιο βόθρο (ΥΚ) προϋποθέτει ευρεία χειρουργική προσπέλαση. Οι κλασσικές πρόσθιες προσπελάσεις για άνω γναθεκτομή δεν προσφέρονται πάντα για την εξυπηρέτηση αυτής της αναγκαιότητας και την επίτευξη αρνητικών ορίων εκτομής. 

Η παρούσα ανακοίνωση αποτελεί μία αναδρομική μελέτη που παρουσιάζει την κλινική εμπειρία της Κλινικής ΣΓΠΧ του ΓΝA "Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ" στην εκτομή όγκων της άνω γνάθου που επεκτείνονται στον ΥΚ και ΠΥ βόθρο. Η εκτομή αυτών των όγκων πραγματοποιήθηκε με τη χρήση επικουρικής ή αποκλειστικής προσπέλασης που περιελάμβανε  διαχωρισμό του κάτω χείλους και οστεοτομία της κάτω γνάθου. Από το 2004 έως το 2014, συνολικά 7 περιπτώσεις που αντιμετωπίστηκαν με τη διενέργεια της συγκεκριμένης προσπέλασης αξιολογήθηκαν ως προς την επίτευξη αρνητικών ορίων εκτομής στον ΥΚ και ΠΥ βόθρο, το μέγεθος του τρισμού, τη νευρολογική νοσηρότητα και το αισθητικό αποτέλεσμα. Σε καμία τις περιπτώσεις, δεν διαπιστώθηκαν θετικά ή πολύ μικρά όρια εκτομής στην τελική παθολογοανατομική έκθεση. 

Τα αποτελέσματα σε ό,τι αφορά το βαθμό διάνοιξης του στόματος, το αισθητικό αποτέλεσμα και τη νευρολογική νοσηρότητα αξιολογήθηκαν ως ικανοποιητικά. Συμπερασματικά, η διενέργεια διαχωρισμού του κάτω και οστεοτομία της κάτω γνάθου, μόνη της ή σε συνδυασμό με άλλες προσπελάσεις, είναι ιδιαιτέρως αποτελεσματική στην εξαίρεση όγκων της άνω γνάθου με επέκταση στον ΥΚ και ΠΥ βόθρο.

ΨΩΜΙΑΔΗΣ Σ., ΜΟΥΡΟΥΖΗΣ Κ., ΡΑΛΛΗΣ Γ., ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ Κ., ΒΛΑΧΟΣ Κ., ΜΕΖΙΤΗΣ Μ.

1. ΣΓΠΧ ΚΑΤ 2. ΝΕΥΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΚΑΤ

Τα μηνιγγιώματα είναι καλοήθεις όγκοι του ΚΝΣ, με αργή ανάπτυξη  που προέρχονται από τα κύτταρα των αραχνοειδών λαχνών, και σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να επηρεάσουν τις γναθοπροσωπικές δομές. Η επιλογή της κατάλληλης χειρουργικής αντιμετώπισης γίνεται με βάση την εντόπιση του όγκου και τις ανατομικές δομές που εμπλέκονται. 

Ασθενής 40 ετών προσήλθε στα εξωτερικά ιατρεία με εξόφθαλμο δεξιά και συνοδό οίδημα, από έτους, χωρίς άλλη συμπτωματολογία ή κλινική σημειολογία. Ο απεικονιστικός έλεγχος ανέδειξε χωροκατακτητική εξεργασία στην περιοχή της μείζονος πτέρυγας του σφηνοειδούς με επέκταση στον υποκροτάφιο βόθρο και τον οφθαλμικό κόγχο. Η κυτταρολογική εξέταση συνηγορούσε υπέρ μηνιγγιώματος.  Ο ασθενής υποβλήθηκε σε συνδυασμένη χειρουργική αντιμετώπιση από την τη νευροχειρουργική και τη γναθοχειρουργική ομάδα του ΚΑΤ. Με προσπέλαση κογχοζυγωματική (orbitozygomatic) (πτεριονική κρανιοτομή και  έξω κογχοτομή με ζυγωματική επέκταση) αφαιρέθηκε το οστικό τμήμα en block δίνοντας προσπέλαση τόσο ενδοκρανιακά όσο και στο έξω τοίχωμα και την κορυφή του κόγχου. Έγινε αφαίρεση του όγκου. Το οστό επανατοποθετήθηκε και οστεοσυντέθηκε. Άμεσα μετεγχειρητικά ο ασθενής παρουσίασε πάρεση του κοινού κινητικού και αδυναμία του έξω ορθού μυός.

Στόχος της παρουσίασης είναι να παρουσιάσει το ενδιαφέρον περιστατικό και να αναδείξει τις δυνατότητες συνεργασίας των ΣΓΠΧ με άλλες ειδικότητες της περιοχής για την αντιμετώπιση παθολογιών που επεκτείνονται πέραν του σπλαχνικού κρανίου.

Γκουτζάνης Λ., Kesting M., Loeffelbein D., Bauer F., Wolff, K.

Department of Oral and Maxillofacial Surgery, Technische Universität München, Munich, Germany

Ο ελεύθερος κερκιδικός κρημνός του αντιβραχίου είναι ο πιο συχνά χρησιμοποιούμενος ελεύθερος αγγειούμενοςκρημνός για την αποκατάσταση εκτεταμένων ελλειμμάτων που προκύπτουν μετά από εκτομές όγκων τηςστοματικής και γναθοπροσωπικής περιοχής, αλλά και γενικότερα για τα ελλείμματα κεφαλής και τραχήλου.

Σκοπός της εργασίας αυτής είναι η παρουσίαση των σύγχρονων ενδείξεων του ελεύθερου κερκιδικού κρημνούμέσα από εξάμηνη εμπειρία σε εξειδικευμένο στην μικροαγγειακή χειρουργική τμήμα Στοματικής καιΓναθοπροσωπικής Χειρουργικής.

Οι ενδείξεις του ελεύθερου κρημνού του αντιβραχίου περιλαμβάνουν την αποκατάσταση ενδοστοματικώνελλειμμάτων όσο και την αποκατάσταση ελλειμμάτων του δέρματος της παρειάς, της μετωπιαίας καικροταφοβρεγματικής χώρας. Η συντριπτική πλειοψηφία των ενδοστοματικών ελλειμμάτων στην συγκεκριμένησειρά ασθενών, προέκυψαν μετά από χειρουργικές εκτομές για την αντιμετώπιση ακανθοκυτταρικούκαρκινώματος του στόματος.

Πιο συγκεκριμένα κατά το ως άνω χρονικό διάστημα διενεργήθηκαν 45 κερκιδικοί κρημνοί εκ των οποίων 6 χρησιμοποιήθηκαν για αμιγή ελλείμματα γλώσσας, 13 για την κάλυψη ελλειμμάτων εδάφους στόματος (και εδαφογλωσσικά),  5 για ελλείμματα παρειάς, 13 για αποκατάσταση οπισθογομφίου τριγώνου - στοματοφάρυγγα, 5 για υπερώα - άνω γνάθο και 3 σε ελλείμματα κρανίου.

Πλην ενός κρημνού που απωλέσθηκε ολικά  στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων οι κρημνοί λειτούργησαν ικανοποιητικά δίνοντας αποτελεσματική λύση τόσο στα λειτουργικά όσο και στα αισθητικά προβλήματα των ασθενών.

Δουλουφάκη Μ.1, Παραρά Σ.2, Μανιός Α.3

1. Transform Riverside Hospital, London, 2. Νοσοκομείο "Υγεία", 3. ΠΑΓΝΗ Κρήτης

Εισαγωγή: Το bcc αποτελεί τη συνηθέστερη μορφή κακοήθους νεοπλασίας του προσώπου, με το μέσο τριτημόριό του να αποτελέι την πιο συχνή θέση ανάπτυξης. Η μύτη ως το περισσότερο προέχον τμήμα του προσώπου είναι εκτεθημένη στη ηλιακή ακτινοβολία και πολύ συχνά αναπτύσει ακτινικές βλάβες και τα επιθηλιώματα

Σκοπός: Τα είδη των περιοχικών κρημνών που μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ελλείμματα της ρινός σε σχέση με τις ανατομικές αισθητικές μονάδες που αφορούν.

Υλικό-Μέθοδος: 245 bcc της ρινός τα οποία εξαιρέθηκαν χειρουργικά και επιβεβαιώθηκε ιστολογικά η διάγνωση, στο διάστημα 2000-2010. 

Αποτελέσματα: Άνδρες/Γυναίκες 1:1. Ανά ηλικία κατανομή: μέση ηλικία 67,62 έτη, τυπική απόκλιση 12,1 και διάμεση ηλικία 61 έτη. Ακολουθεί περίπου κανονική κατανομή. Το πιο νέο άτομο στη σειρά μας με καρκίνωμα της ρινός ήταν 26 ετών και το πιο ηλικιωμένο 97 ετών. Χρησιμοποιήθηκαν οι κάτωθι μέθοδοι αποκατάστασης: Άμεση συρραφή, κρημνοί: ρινοχειλικός, ραχιαίος ρινός, μετωπιαίος, πλάγιος ρινικός, V-Y, Esser, Rintala, δίλοβος, περιστροφικός, Limberg, απλό δερματικό μόσχευμα, σύνθετο μόσχευμα.

Συμπεράσματα: Η έγκαιρη αντιμετώπιση της νόσου απαιτεί ελάχιστη θυσία υγιούς ιστού, ενώ σε προχωρημένες περιπτώσεις χρειάζεται να γίνει μεταφορά ιστών από το μέτωπο και να χρησιμοποιηθούν χόνδρινα και οστέινα μοσχεύματα για την ανακατασκευή του σκελετού.