Ηλεκτρονικά Poster - 28o Πανελλήνιο Συνέδριο Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής

Τέτανος ως αίτιο τρισμού και δυσκαταποσίας: αναφορά περίπτωσης

2014-11-12T16:17:54+00:00

Τέτανος ως αίτιο τρισμού και δυσκαταποσίας: αναφορά περίπτωσης

Παπαδιόχος Ι., Παπαδιόχου Σ., Πετσίνης Β, Γκουτζάνης Λ., Παπαδογεωργάκης Ν.

Πανεπιστημιακή Κλινική Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής, ΓΝΑ "Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ", Οδοντιατρική Σχολή ΕΚΠΑ

Εισαγωγή: Ο Τέτανος είναι μία λοιμώδης νόσος που οφείλεται στο βακτήριο Kλωστηρίδιο του τετάνου. Οι σπόροι του κλωστηριδίου, εισερχόμενοι στον οργανισμό μέσω κάποιας λύσης της συνέχειας του δέρματος, πολλαπλασιάζονται παρουσία αναερόβιων συνθηκών. Η νευροτοξίνη Τετανοσπασμίνη που παράγεται είναι το αίτιο της σημειολογίας της νόσου. Στην πλέον κοινή μορφή του τετάνου, ο τρισμός παρουσιάζεται ως αρχικό σημείο και ακολουθείται από αυχενική δυσκαμψία, δυσκαταποσία, οπισθότονο και ακαμψία των κοιλιακών μυών.

Σκοπός: Στην αναρτημένη ανακοίνωση παρουσιάζεται μία περίπτωση γενικευμένου τετάνου ενός άνδρα 53 ετών που παραπέμφθηκε στο τμήμα επειγόντων της Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής του Νοσοκομείου «ο Ευαγγελισμός» επικαλούμενος ως κύρια και μοναδικά ενοχλήματα τρισμό και ήπια δυσκαταποσία.

Υλικά-Μέθοδος: Ο ασθενής ανέφερε ότι η προοδευτικά επιδεινούμενη συμπτωματολογία ξεκίνησε 2-3 ημέρες πριν, ενώ στα πλαίσια της κλινικής εξέτασης υπέδειξε βαθύ τραυματισμό στο αριστερό του χέρι κατά τη διάρκεια αγροτικών εργασιών προ 9 ημερών. Η εξέλιξη της κλινικής του εικόνας σε συνδυασμό με τον απαραίτητο ακτινογραφικό, εργαστηριακό και μικροβιολογικό έλεγχο επιβεβαίωσαν τη διάγνωση του τετάνου. Ο ασθενής υπεβλήθη εγκαίρως στην κατάλληλη θεραπεία, στην οποία ανταποκρίθηκε χωρίς μόνιμες επιπλοκές μετά από νοσηλεία διάρκειας 10 εβδομάδων.

Αποτελέσματα- Συμπεράσματα: Ο τέτανος είναι μια απειλητική για τη ζωή λοίμωξη η οποία πλέον θεωρείται σπάνια στον ανεπτυγμένο κόσμο. O τρισμός είναι το πιο κοινό και πρώιμα εμφανιζόμενο σημείο, και για αυτό το λόγο τόσο οι οδοντίατροι όσο και στοματικοί και γναθοπροσωπικοί χειρούργοι είναι δυνατό να εμπλέκονται πρώτοι στην αξιολόγηση της υπεύθυνης σημειολογίας. Η έγκαιρη αναγνώριση των εκδηλώσεων του λοιμώδους νοσήματος αποτελεί διαγνωστική πρόκληση και συνεισφέρει καθοριστικά στην έναρξη της απαιτούμενης θεραπευτικής αντιμετώπισης.

Οπισθοβολβικό αιμάτωμα μετά από αμβλύ οφθαλμικό τραύμα: αναφορά περίπτωσης

2014-11-12T16:23:08+00:00

Οπισθοβολβικό αιμάτωμα μετά από αμβλύ οφθαλμικό τραύμα: αναφορά περίπτωσης

Παπαδιόχος Ι., Οικονόμου Χ., Πετσίνης Β., Γκουτζάνης Λ., Παπαδογεωργάκης Ν.

Το οπισθοβολβικό αιμάτωμα (ΟΑ) μετά από αμβλύ οφθαλμικό τραύμα είναι μία σπάνια, αλλά σοβαρή επιπλοκή, δεδομένου ότι μπορεί να εξελιχθεί ταχύτατα σε μόνιμη απώλεια της όρασης. Το ΟΑ οφείλεται σε τραυματικής αιτιολογίας αιμορραγική συλλογή εντός του οφθαλμικού κόγχου η οποία αυξάνει την πίεση στο εσωτερικό του κόγχου με αποτέλεσμα ισχαιμική βλάβη στο οπτικό νεύρο. Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει πόνο, εξόφθαλμο με πρόπτωση, επιδεινούμενη έκπτωση ή απώλεια της οπτικής οξύτητας και οφθαλμοπληγία με απώλεια του αντανακλαστικού της κόρης του οφθαλμού.

Σκοπός της αναρτημένης ανακοίνωσης είναι να παρουσιάσει την περίπτωση ΟΑ ενός άνδρα 38 ετών που προσήλθε με ολική απώλεια όρασης και τραύμα στον αριστερό οφθαλμό στο τμήμα επειγόντων του νοσοκομείου «ο Ευαγγελισμός», περίπου 45’ έπειτα από εκτόξευση ελαστικού αντικείμενου στο πρόσωπο του λόγω έκρηξης φιάλης. Το ΟΑ διαγνώστηκε εγκαίρως από την κλινική εικόνα και με τη βοήθεια αξονικής τομογραφίας λεπτών τομών. Ο ασθενής υπεβλήθη σε επείγουσα έξω κανθοτομή και κανθόλυση σε συνδυασμό με διαταρσική προσπέλαση του κόγχου εκ του άνω και κάτω βλεφάρου, ενώ του χορηγήθηκε ταυτόχρονα η ενδεδειγμένη αποιδηματική φαρμακευτική αγωγή. Έγινε παροχέτευση του αιματώματος, ωστόσο διεγχειρητικά διαπιστώθηκε ταυτόχρονη ρήξη του βολβού, η οποία οδήγησε σε απώλεια της όρασης τελικά.

Εκτός από την αναφοράς της περίπτωσης, η αναρτημένη ανακοίνωση περιλαμβάνει συνοπτική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σε ό,τι αφορά τη θεραπευτική αντιμετώπιση του ΟΑ και στην περιγραφή των χειρουργικών τεχνικών αποσυμπίεσης.

Η οποιαδήποτε καθυστέρηση μεταξύ της έναρξης των σημείων του ΟΑ και της θεραπείας του έχει σημαντική επίπτωση στη λειτουργική αποκατάσταση του οφθαλμού. Η θεραπεία κυρίως βασίζεται στην χειρουργική αποσυμπίεση κλειστού διαμερίσματος, με σκοπό τη μείωση της ισχαιμικής πίεσης στο νεύρο. Παρά τη σπανιότητα, η σοβαρότητα της τραυματικής αυτής βλάβης απαιτεί από τον στοματικό και γναθοπροσωπικό χειρουργό να είναι εξοικειωμένος με την αντιμετώπισή της από τα πρώτα έτη της ειδικότητας.

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ LASER ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΛΕΥΚΟΠΛΑΚΙΑΣ ΤΗΣ ΣΤΟΜΑΤΙΚΗΣ ΚΟΙΛΟΤΗΤΑΣ

2014-11-12T16:25:14+00:00

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ LASER ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΛΕΥΚΟΠΛΑΚΙΑΣ ΤΗΣ ΣΤΟΜΑΤΙΚΗΣ ΚΟΙΛΟΤΗΤΑΣ

Ντόβας Π., Παπαβασιλείου Δ., Συκαρά Μ., Χόντος Θ., Διαμαντή Σ., Παπαδάκης Δ.

Ιδιωτικό Ιατρείο Γναθοπροσωπικής Παθολογίας και Χειρουργικής

Εισαγωγή: Η λευκοπλακία αποτελεί τη συχνότερη και πιο εκτενώς μελετημένη προκαρκινική βλάβη. Είναι κλινικός όρος που αναφέρεται σε λευκές βλάβες, οι οποίες δεν αποκολλούνται από το επιθήλιο και δεν μπορούν να ταξινομηθούν κλινικά σε κάποια συγκεκριμένη νοσολογική οντότητα.

Αναφορά περιπτώσεων: Θα παρουσιαστούν περιπτώσεις λευκοπλακίας της στοματικής κοιλότητας που αντιμετωπίστηκαν με την χρήση Laser, θα περιγραφεί η διαγνωστική και θεραπευτική προσέγγιση που ακολουθήσαμε, και θα γίνει μια σύντομη ανασκόπιση της βιβλιογραφίας.

Συμπεράσματα: Η χρήση των laser για την αφαίρεση της λευκοπλακίας είτε με την μέθοδο της εκτομής (excision) είτε με αυτή της εξάχνωσης (vaporization) αποτελεί μια σημαντική εναλλακτική μέθοδο έναντι της κλασικής χειρουργικής μεθόδου. Τα κυριότερα πλεονεκτήματα της χρήσης laser είναι η γρήγορη αφαίρεση του πάσχοντος ιστού, ο καλύτερος έλεγχος της αιμορραγίας, η μεγάλη ακρίβεια στην αφαίρεση της βλάβης, η καλύτερη αποδοχή της από τον ασθενή, η αποστείρωση του χειρουργικού πεδίου, η γρήγορη επούλωση και ο χαμηλός αριθμός επιπλοκών. Μειονέκτημα της μεθόδου εξάχνωσης (vaporization) είναι η αδυναμία ιστολογικής εξέτασης ολόκληρης της βλάβης.

Η χρήση δίμισχου στερνοκλειδομαστοειδή μυϊκού κρημνού (Bipedicled Sternocleidomastoid Muscle Flap) ως μέσο διατήρησης της συμμετρίας του προσώπου μετά από τμηματική επιπολής παρωτιδεκτομή.

2014-11-12T16:26:59+00:00

Η χρήση δίμισχου στερνοκλειδομαστοειδή μυϊκού κρημνού (Bipedicled Sternocleidomastoid Muscle Flap) ως μέσο διατήρησης της συμμετρίας του προσώπου μετά από τμηματική επιπολής παρωτιδεκτομή.

Παπαδιόχος Ι., Αυγουστίδης Δ., Πετσίνης Β, Γκουτζάνης Λ., Παπαδογεωργάκης Ν.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η χειρουργική αφαίρεση όγκων της παρωτίδας καταλείπει συχνά αισθητικά προβλήματα σε ό,τι αφορά τη διαταραχή του φυσιολογικού περιγράμματος του προσώπου και τη δημιουργία έντονης κοίλανσης στην προωτιαία περιοχή. Η χρήση κρημνού από τον στερνοκλειδομαστοειδή μυ με διάφορες τεχνικές έχει αποδειχθεί ότι συμβάλει αποτελεσματικά στην αποκατάσταση των εν λόγω αισθητικών διαταραχών.

ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της αναρτημένης ανακοίνωσης είναι να παρουσιάσει την τεχνική και τα αποτελέσματα της άμεσης αποκατάστασης αλλοιώσεων στο περίγραμμα του προσώπου μετά από τμηματική επιπολής παρωτιδεκτομή (ΤΕΠ) με τη χρήση του δίμισχου στερνοκλειδομαστοειδή μυϊκού κρημνού (ΔΣΜΚ).

ΥΛΙΚΑ-ΜΕΘΟΔΟΣ: Ο ΔΣΜΚ αποτελεί μία απλοποιημένη παραλλαγή προωθητικού κρημνού που προκύπτει με επιμήκη χαλαρωτική τομή στον μυ, παράλληλη με το πρόσθιο χείλος του. Ο κρημνός φέρει έναν ανώτερο και έναν κατώτερο μίσχο και έλκεται προς την περιοχή του ελλείμματος για να καθηλωθεί με συρραφή στον παρωτιδικό ιστό και τις υπερκείμενες περιτονίες. Συνολικά 26 ασθενείς που υπεβλήθησαν σε ΤΕΠ για αφαίρεση καλοηθών όγκων που εντοπίζονταν στην ουρά της παρωτίδας ή κατελάμβαναν περίπου το κατώτερο ημιμόριο του επιπολής λοβού, αποκαταστάθηκαν με αυτήν την τεχνική. Έπειτα από 12-16 εβδομάδες από τη χειρουργική επέμβαση αξιολογήθηκαν ο βαθμός συμμετρίας του προσώπου, η λειτουργικότητα του ώμου, ο πόνος κατά τις κινήσεις της κεφαλής και η αισθητικότητα στη μαστοειδή χώρα και στην οπισθοωτιαία περιοχή.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μείζονες ή μόνιμες επιπλοκές, όπως βλάβη στο παραπληρωματικό νεύρο, δεν προέκυψαν. Έντονες και εύκολα αντιληπτές ασυμμετρίες δεν σημειώθηκαν και όλοι οι ασθενείς ήταν ικανοποιημένοι από την αισθητική απόδοση του περιγράμματος του προσώπου μετεγχειρητικά.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η τεχνική δεν συνοδεύεται από μεγάλη νοσηρότητα και δεν προκαλεί ατροφία στο τμήμα του μυός που χρησιμοποιείται αφενός γιατί διατηρείται η αγγείωση και η νεύρωση του στερνοκλειδομαστοειδούς μυος και αφετέρου λόγω της αιμάτωσης του κρημνού από δύο μίσχους. Ο ΔΣΜΚ αποτελεί ένα εύχρηστο και αποτελεσματικό μέσο αποφυγής διαταραχών στη συμμετρία του προσώπου μετά από ΤΕΠ.

Αποκατάσταση ελλειμμάτων κεφαλής και τραχήλου με τη χρήση περιστροφικών τοπικών και τοπικο-περιοχικών κρημνών: τριετής αναδρομική μελέτη

2014-11-12T19:28:33+00:00

Αποκατάσταση ελλειμμάτων κεφαλής και τραχήλου με τη χρήση περιστροφικών τοπικών και τοπικο-περιοχικών κρημνών: τριετής αναδρομική μελέτη

Ιωάννης Παπαδιόχος, Μαρία Λαζαρίδου, Κωνσταντίνος Κοντός , Ιωάννης-Σοφιανός Αστρείδης , Μαργαρίτα Βαφειάδου, Κωνσταντίνος Βαχτσεβάνος, Δόξα Μαγγούδη

Κλινική Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής του Α.Ν.Θ. "ΘΕΑΓΕΝΕΙΟ"

Εισαγωγή: Τα ελλείμματα των μαλακών ιστών της κεφαλής και τραχήλου (ΚκΤ) προκύπτουν συνήθως εξαιτίας τραύματος ή ογκολογικής χειρουργικής επέμβασης. Για την αποκατάστασή τους χρησιμοποιούνται ελεύθερα δερματικά μοσχεύματα, τοπικοί και τοπικο-περιοχικοί κρημνοί και ελεύθεροι αγγειούμενοι κρημνοί. Η επιλογή του τύπου αποκατάστασης εξαρτάται από το μέγεθος του ελλείμματος, την ανατομική του θέση, και την εμπειρία του χειρουργού.

Σκοπός: Η αναδρομικής μελέτη παρουσιάζει την τριετή χειρουργική εμπειρία της Kλινικής της ΣΓΠΧ του ΑΝΘ «ΘΕΑΓΕΝΕΙΟ» στην αποκατάσταση δερματικών ελλειμμάτων ΚκΤ μετά από ογκολογικές εκτομές με τη χρήση διαφόρων τύπων περιστροφικών κρημνών.

Υλικά-Μέθοδος: Κατά την τριετία από 2011-2014, συνολικά 44 ασθενείς (23 γυναίκες και 21 άνδρες) με βλάβες του δέρματος της παρειάς (Ν=20), της ρινός (Ν=7), του κάτω βλεφάρου (Ν=5), του κροτάφου (Ν=4), του μετώπου (Ν=2), του τριχωτού της κεφαλής (Ν=2), του τραχήλου (Ν=2), του άνω χείλους (Ν=1) και του γενείου (Ν=1) αποκαταστάθηκαν με τη χρήση διαφόρων παραλλαγών περιστροφικών τοπικών και τοπικο-περιοχικών κρημνών. Οι ηλικίες των ασθενών κυμαίνονταν από 44 έως 92 ετών (μ.ο. 76,2 έτη). Η διάμεση περίοδος παρακολούθησης ήταν 20 μήνες. Οι παθολογίες του δέρματος περιελάμβαναν συνολικά 32 βασικοκυτταρικά καρκινώματα, 8 πλακώδη καρκινώματα, 2 κακοήθη μελανώματα και 2 ακτινικές υπερκερατώσεις. Η μέγιστη διάμετρος των ελλειμμάτων κυμαινόταν από 1,5 έως 7,8 εκ.. <br /> Αποτελέσματα: Σε 6 ασθενείς προέκυψε περιορισμένης και εντοπισμένης έκτασης επιδερμόλυση και διάσπαση στα χείλη του τραύματος εξαιτίας περιφερικής ισχαιμίας/νέκρωσης. Η επούλωση σε αυτές τις περιπτώσεις επήλθε κατά δεύτερο σκοπό, πλήρως, εντός ενός μηνός από την επέμβαση. Σε έναν ασθενή προκλήθηκε έλξη του κάτω βλέφαρου και ένας άλλος παρουσίασε λεμφοίδημα στην ίδια περιοχή. Και οι δύο περιπτώσεις αντιμετωπίστηκαν με συντηρητικά μέσα και επανήλθαν στο φυσιολογικό μετά από 4 μήνες.

Συμπεράσματα: Οι τύποι των περιστροφικών κρημνών που περιλαμβάνονται στην αναδρομική μελέτη αποτελούν αποτελεσματικά, αξιόπιστα, και αισθητικώς ικανοποιητικά μέσα αποκατάστασης ελλειμμάτων που εντοπίζονται στις διάφορες ανατομικές περιοχές της ΚκΤ.

Μας γνωρίζουν; Τί άλλαξε σε δεκαπέντε χρόνια; Πιλοτική μελέτη

2014-11-12T19:29:59+00:00

Μας γνωρίζουν; Τί άλλαξε σε δεκαπέντε χρόνια; Πιλοτική μελέτη

Ε. ΠΑΡΑΡΑ, ΧΡ. ΚΡΑΣΑΔΑΚΗΣ, Α. ΦΑΛΚΟΥ, Γ. ΡΑΛΛΗΣ

ΚΛΙΝΙΚΗ ΣΤΟΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΝΑΘΟΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗΣ, ΓΝΑ 'ΚΑΤ'

Προκειμένου να επανεκτιμηθεί πόσο γνωστό είναι το φάσμα της ειδικότητας της Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής, ζητήθηκε από 78 άτομα (35 που ανήκουν σε ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό και 43 από το γενικό πληθυσμό) να συμπληρώσουν σχετικό ερωτηματολόγιο. Το ερωτηματολόγιο αυτό είχε χρησιμοποιηθεί σε παλαιότερη μελέτη με τον ίδιο σκοπό. Στη συνέχεια αναλύθηκαν οι απαντήσεις και έγινε σύγκριση με αποτελέσματα του ίδιου ερωτηματολογίου που είχε χρησιμοποιηθεί προ δεκαπενταετίας.

Οι απαντήσεις παρατίθενται με απλή περιγραφική στατιστική. Η πλειοψηφία των ερωτώμενων (78%) γνώριζε την ειδικότητά μας, ωστόσο 16 άτομα από το γενικό πληθυσμό χρειάστηκαν περαιτέρω προσδιορισμό με τον τίτλο «γναθοχειρουργός», προκειμένου να απαντήσουν. Σχετικά με την ερώτηση που αφορούσε το φάσμα της ειδικότητας, για τους περισσότερους περιελάμβανε έγκλειστα δόντια και κατάγματα των γνάθων. Πολύ λίγοι από το δείγμα μας (16%) θεωρούν ότι ο στοματικός και γναθοπροσωπικός χειρουργός μπορεί να είναι θεράπων σε βλάβες του δέρματος του προσώπου, διογκώσεις τραχήλου ή σχιστίες. Ένα εύρημα που διαφοροποιεί το γενικό πληθυσμό από άτομα ιατρικού ή παραϊατρικού χώρου είναι η εκτίμηση για το αν στο φάσμα της Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής περιλαμβάνεται ο καρκίνος της στοματικής κοιλότητας. Συγκεκριμένα, πάνω από 60% των πρώτων εκτιμά ότι ο καρκίνος γλώσσας ανήκει στο φάσμα της Ωτορινολαρυγγολογίας, ενώ 75% των δεύτερων θεωρεί ότι είναι αντικείμενο της ειδικότητάς μας.

Παρόλο που ο αριθμός των ερωτηθέντων είναι πολύ μικρότερος από το αρχικό δείγμα, θεωρήθηκε επαρκής για την παρούσα πιλοτική μελέτη. Τα βασικά συμπεράσματα της μελέτης είναι πως στον ιατρικό και παραϊατρικό χώρο υπάρχει πληρέστερη γνώση σε ό,τι αφορά το φάσμα της ειδικότητας στοματικής και γναθοπροσωπικής χειρουργικής, σε σχέση με το παρελθόν. Αντίθετα, στο γενικό πληθυσμό παρατηρείται ακόμα περιορισμένη ενημέρωση σχετικά. Στη συζήτηση προτείνονται τρόποι αντιμετώπισης του φαινομένου καθώς και τρόποι ενημέρωσης του κοινού αλλά και ειδικών.

Αποκατάσταση ρινικών ελλειμμάτων με τη χρήση του παράμεσου μετωπιαίου κρημνού : η κλινική εμπειρία της Κλινικής ΣΓΠΧ του ΑΝΘ «ΘΕΑΓΕΝΕΙΟ».

2014-11-12T19:31:25+00:00

Αποκατάσταση ρινικών ελλειμμάτων με τη χρήση του παράμεσου μετωπιαίου κρημνού : η κλινική εμπειρία της Κλινικής ΣΓΠΧ του ΑΝΘ «ΘΕΑΓΕΝΕΙΟ»

Ιωάννης Παπαδιόχος, Μαρία Λαζαρίδου, Κωνσταντίνος Κοντός, Ιωάννης-Σοφιανός Αστρείδης, Μαργαρίτα Βαφειάδου, Ελένη Μπουρλίδου, Δόξα Μαγγούδη

Κλινική Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής του Α.Ν.Θ. "ΘΕΑΓΕΝΕΙΟ"

Ο παράμεσος μετωπιαίος κρημνός (ΠΜΜΚ) έχει καθιερωθεί ως ένα αξιόπιστο, αποτελεσματικό και ευρέως διαδεδομένο μέσο αποκατάστασης μεγάλων ή σύνθετων ρινικών ελλειμμάτων. Η χειρουργική τεχνική του ΠΜΜΚ έγκειται στο ότι μία κάθετη ζώνης μαλακών ιστών του μετώπου, διαγράφοντας τόξο 180°, μετατοπίζεται προς τη δέκτρια περιοχή του ρινικού ελλείμματος. Η ζώνη βρίσκεται παρά τη μέση γραμμή του μετώπου, εκτείνεται από την κεφαλή του οφρύος έως τη γραμμή του τριχωτού της κεφαλής (συνήθως) και αιματώνεται σε όλο της το μήκος από την υπερτροχίλια αρτηρία, στην οποία οφείλεται η πλούσια αγγείωση του κρημνού. Η αποκατάσταση ως επί το πλείστων εκτελείται σε δύο φάσεις, οι οποίες διαφέρουν χρονικά κατά 3-4 εβδομάδες. Ωστόσο, μπορεί να πραγματοποιηθεί εναλλακτικά σε μία ή σε τρεις φάσεις ανάλογα με το είδος του ελλείμματος και την εμπειρία του χειρουργού. Σκοπός της αναρτημένης ανακοίνωσης είναι να προβάλει την κλινική εμπειρία της Κλινικής ΣΓΠΧ του Α.Ν.Θ. «ΘΕΑΓΕΝΕΙΟ» σε ό,τι αφορά τη χρήση του ΠΜΜΚ. Η κλασσική τεχνική των δύο φάσεων του εν λόγω κρημνού περιγράφεται σε κάθε της στάδιο με την παρουσίαση μίας σειράς περιπτώσεων αποκατάστασης ρινικών ελλειμμάτων (με μέγιστη διάμετρο >1.5 cm) που προέκυψαν μετά από εκτομές δερματικών κακοηθειών. Επιπλέον, η ανακοίνωση συμπεριλαμβάνει συνοπτική βιβλιογραφική ανασκόπηση της χειρουργικής τεχνικής του ΠΜΜΚ αναφορικά με την ιστορική της αναδρομή, τις ενδείξεις εφαρμογής της, τις διαφορές παραλλαγές της, τα αποτελέσματά της και τις επιπλοκές της.

Ο Ουλοπαρειακός κρημνός στην αποκατάσταση ελλειμμάτων μετά από χειρουργική εκτομή καρκίνου γλώσσας

2014-11-12T19:32:38+00:00

Ο Ουλοπαρειακός κρημνός στην αποκατάσταση ελλειμμάτων μετά από χειρουργική εκτομή καρκίνου γλώσσας

ΣΤΡΑΝΤΖΙΑΣ Π.*, ΑΥΓΟΥΣΤΙΔΗΣ Δ., ΤΑΜΠΟΥΡΗΣ Α., ΓΚΟΥΤΖΑΝΗΣ Λ., ΠΕΤΣΙΝΗΣ Β., ΠΑΠΑΔΟΓΕΩΡΓΑΚΗΣ Ν.

ΕΚΠΑ. Οδοντιατρική Σχολή, Κλινική Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής Νοσοκομείο «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ»

Εισαγωγή: Η χειρουργική αντιμετώπιση του καρκίνου γλώσσας απαιτεί την εκτομή άλλοτε άλλου τμήματος της γλώσσας. Τα ελλείμματα που προκύπτουν μετά από αφαίρεση τέτοιων βλαβών μπορεί να είναι μικρά ή μεγαλύτερα και η αποκατάστασή τους αποτελεί πρόκληση για το χειρουργό ώστε να αποδοθούν το καλύτερο δυνατό σχήμα και η λειτουργικότητα της γλώσσας μετεγχειρητικά. Η συρραφή μικρών χειρουργικών ελλειμμάτων κατά ά σκοπό δε δημιουργεί λειτουργικά προβλήματα. Η προσπάθεια όμως σύγκλεισης μεγαλύτερων ελλειμμάτων μπορεί να έχει ως συνέπεια αφ ενός δυσμορφία της γλώσσας και αφ ετέρου σοβαρά λειτουργικά προβλήματα.

Υλικό και μέθοδος : Η παρούσα εργασία αναφέρεται σε περιπτώσεις ασθενών της Κλινικής Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής του Νοσοκομείου «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ» με καρκίνο γλώσσας στους οποίους η αποκατάσταση του ελλείμματος που δημιουργήθηκε μετά τη χειρουργική εκτομή της βλάβης έγινε με χρήση ουλoπαρειακού κρημνού.

Αποτελέσματα: Σε όλες τις περιπτώσεις αποκατάστασης με ουλoπαρειακό κρημνό τα αποτελέσματα ήταν ικανοποιητικά τόσο λειτουργικά όσο και αισθητικά σύμφωνα με την άποψη των ίδιων των ασθενών καθώς και των θεραπόντων ιατρών. Μείζονες επιπλοκές δεν παρουσιάστηκαν.

Συμπεράσματα : Μικρά ελλείμματα που προκύπτουν μετά από εκτομή καρκίνου γλώσσας μπορεί να αποκατασταθούν με κατά ά σκοπό συρραφή. Για ελλείμματα μέχρι 4 εκ. μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο ουλοπαρειακός κρημνός, ενώ για μεγαλύτερα ελλείμματα απαιτείται ελεύθερος αγγειούμενος κρημνός όπως ο κερκιδικός. Έχει διαπιστωθεί ότι με τη χρήση ουλοπαρειακού κρημνού η ικανότητα ομιλίας και κατάποσης μετεγχειρητικά επηρεάζεται σε μικρότερο βαθμό σε σχέση με την άμεση συρραφή χειρουργικών ελλειμμάτων έως 4εκ. Η ανάπτυξη του ουλοπαρειακού κρημνού είναι εύκολη και δεν δημιουργεί προβλήματα στους νωδούς ασθενείς. Αντίθετα στους ενόδοντες απαιτεί εξαγωγές δύο ή και τριών οπίσθιων οδόντων ανάλογα με τη περίπτωση. Η πρόκληση νωδότητος στη περιοχή αποτελεί μεγάλο μειονέκτημα κυρίως σε νέους ασθενείς, αν και υπάρχει δυνατότητα αποκατάστασης σε β’ χρόνο με χρήση εμφυτευμάτων. Παρουσιάζεται η τεχνική ανάπτυξης του ουλοπαρειακού κρημνού. Συζητούνται τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της.

ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΟΔΟΝΤΟΓΕΝΩΝ ΦΛΕΓΜΟΝΩΝ ΣΤΟΝ ΟΦΘΑΛΜΙΚΟ ΚΟΓΧΟ

2014-11-12T19:33:35+00:00

ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΟΔΟΝΤΟΓΕΝΩΝ ΦΛΕΓΜΟΝΩΝ ΣΤΟΝ ΟΦΘΑΛΜΙΚΟ ΚΟΓΧΟ

ΑΥΓΟΥΣΤΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΣΤΡΑΝΤΖΙΑΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ, ΓΚΟΥΤΖΑΝΗΣ ΛΑΜΠΡΟΣ, ΠΕΤΣΙΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΠΑΠΑΔΟΓΕΩΡΓΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΣΤΟΜΑΤΙΚΗΣ & ΓΝΑΘΟΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗΣ, ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ "Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ"

Εισαγωγή: Η επέκταση των οδοντογενών φλεγμονών προς τον οφθαλμικό κόγχο έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Η κυτταρίτιδα του οφθαλμικού κόγχου είναι δυνατό προοδευτικά να εξελιχθεί προς τη δημιουργία υποπεριοστικού αποστήματος ή και ενδοκογχικού αποστήματος με επακόλουθο σοβαρή νοσηρότητα. Ιδιαίτερα δε, σε περιπτώσεις ανοσοκατεσταλμένων ασθενών μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στο θάνατο.

Υλικό και Μέθοδος: Στην παρούσα αναδρομική μελέτη πραγματοποιείται παρουσίαση περιπτώσεων ασθενών με οξεία ενδοκογχική λοίμωξη οδοντογενούς προέλευσης, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε θεραπεία στην Πανεπιστημιακή Κλινική Στοματικής & Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής του Νοσοκομείου «ο Ευαγγελισμός». Συχρόνως, γίνεται και εκτενής ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας.

Αποτελέσματα: Για κάθε έναν από τους ασθενείς της μελέτης, αναλύεται ο τρόπος επέκτασης της οδοντογενούς φλεγμονής προς τον οφθαλμικό κόγχο, τα σημεία και συμπτώματα ανά περίπτωση, η διαγνωστική προσέγγιση, το είδος της θεραπείας που εφαρμόστηκε, καθώς και η έκβαση της νόσου, η οποία σε όλες τις περιπτώσεις ήταν ευχερής.

Συμπέρασμα: Ο χειρουργός πρέπει να είναι σε εγρήγορση για την έγκαιρη διάγνωση και την αποτελεσματική θεραπεία των λοιμώξεων του οφθαλμικού κόγχου και η όποια απόφαση για παρέμβαση θα πρέπει να στηρίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια, όπως αυτά καθορίζονται ανά περιόδους από τα δεδομένα της σύγχρονης βιβλιογραφίας.

Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΟΥΚΡΑΛΦΑΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΥΛΩΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΥΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΔΕΡΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ: ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΝ

2014-11-12T19:34:37+00:00

Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΟΥΚΡΑΛΦΑΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΥΛΩΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΥΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΔΕΡΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ: ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΝ

ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ Β., ΛΕΦΑΝΤΖΗΣ Ν., ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Σ., ΜΠΑΛΑΚΑΣ ΑΘ., ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ Σ., ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΟΜ., ΒΑΪΡΑΚΤΑΡΗΣ Ε.

Γναθοπροσωπική Χειρουργική Κλινική Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο «ΑΤΤΙΚΟΝ», Αθήνα

Οι τραυματισμοί και οι ελκώσεις στο δέρμα του προσώπου και της κεφαλής απαιτούν όσο το δυνατόν πιο γρήγορη και ευνοϊκή επούλωση, τόσο για αισθητικούς όσο και ψυχολογικούς λόγους. Η Σουκραλφάτη φαίνεται ότι επιταχύνει την επούλωση αυξάνοντας στην περιοχή τη βιοδιαθεσιμότητα του Επιδερμικού Αυξητικού Παράγοντα και του Αυξητικού Παράγοντα Ινοβλαστών, οι οποίοι παίζουν κρίσιμο ρόλο στη νεοαγγειογένεση και τη ρύθμιση της παράγωγης του νέου κολλαγόνου και της ελαστίνης. Η επαγωγή της παραγωγής των προσταγλανδινών, καθώς και η προστασία της κυτταρικής απόπτωσης από τη σουκραλφάτη ευνοούν περαιτέρω την επαναεπιθηλιοποίηση. Επιπλέον, η σουκραλφάτη έχει αντιβακτηριακή και αντιφλεγμονώδη δράση. Η δράση της σουκραλφάτης στηρίζεται βιβλιογραφικά με πολλές μελέτες, όπου φαίνεται ότι έχει επουλωτική/αναπλαστική δράση σε: αιμορραγούντα ή όχι τραύματα, εγκαύματα, έλκη, αιμορροειδεκτομές, ακτινοδερματίτιδα, χηλοειδή και ραγάδες. Ωστόσο, δεν έχουμε επίγνωση της εφαρμογής της σουκραλφάτης σε τραύματα, χειρουργικά ή μη, του δέρματος του προσώπου και της κεφαλής.

Παρουσιάζουμε την εμπειρία μας τα τελευταία 2 χρόνια από την τοπική εφαρμογή σουκραλφάτης σε υγρή γέλη (περιεκτικότητα 25%) στο πρόσωπο και την κεφαλή σε: ι) φλεγμαίνοντα τραύματα, ελκώσεις, διασπάσεις τραυμάτων μετά από την εκτομή βασικοκυτταρικών ή ακανθοκυτταρικών καρκινωμάτων, ιι) μετεγχειρητικά τραύματα σε ασθενείς με μειωμένο αμυντικό μηχανισμό π.χ. σακχαροδιαβητικοί, ιιι) μετά τη συρραφή δυνητικά ρυπαρών τραυμάτων ή τραυμάτων με απώλεια ιστών. Γίνεται αναφορά στον τρόπο χρήσης του σκευάσματος και καταγράφονται οι παρατηρήσεις μας, σύμφωνα με τις οποίες η σουκραλφάτη μπορεί να χρησιμοποιηθεί με ικανοποιητικά αποτελέσματα για ενίσχυση της επούλωσης των τραυμάτων στο πρόσωπο. Σημειώνεται βέβαια ότι: ι) η χρήση οποιοuδήποτε ιατροτεχνολογικού σκευάσματος δεν αντικαθιστά τη σωστή εγχειρητική τεχνική και τη σωστή αρχική αντιμετώπιση του τραύματος, απλά τροποποιεί ευνοϊκά την ήδη υπάρχουσα βιολογική δραστηριότητα, ιι) απαιτούνται συστηματικές μελέτες για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων σχετικά με την αποτελεσματικότητα της δράσης της τοπικής σουκραλφάτης στην επούλωση τραυμάτων στο πρόσωπο και την κεφαλή.