ΜΙΚΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΜΑΤΙΚΗΣ ΚΟΙΛΟΤΗΤΑΣ, ΓΝΑΘΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΟΥ: ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΟΜΑΔΑΣ ΓΝΑ “Γ. ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ”
Γραββάνης Ανδρέας 1, Κατουμάς Κωνσταντίνος 2, Κεραμιδάς Τριαντάφυλλος 2, Αντεριώτης Δημήτριος 2, Λαγογιάννης Γεώργιος 2, Ζαχαριουδάκη Ευαγγελία 3, Γεωργακούλιας Νικόλαος 4, Κατσικέρης Νικόλαος 2, Τσούτσος Δημοσθένης 1.
1 Πλαστική Χειρουργική – Μικροχειρουργική ΓΝΑ “Γ. Γεννηματάς” 2 Γναθοπροσωπική Χειρουργική ΓΝΑ “Γ. Γεννηματάς” 3 Ωτο-ρινο-λαρυγγολογική Κλινική ΓΝΑ “Γ. Γεννηματάς” 4 Νευροχειρουργική Κλινική ΓΝΑ “Γ. Γεννηματάς”
Εισαγωγή: H μικροχειρουργική αποκατάσταση ογκολογικών και τραυματικών ελλειμμάτων της κεφαλής και του τραχήλου αποτέλεσε αντικείμενο της Πλαστικής Χειρουργικής από την δεκαετία του 70. Τα τελευταία 20 χρόνια, η προσέγγιση διεθνώς είναι διεπιστημονική και η χειρουργική ομάδα αποτελείται από Πλαστικό Χειρουργό και Γναθοπροσωπικό χειρουργό, ενώ πλαισιώνονται από Ωτορινολαρυγγολόγο και Νευροχειρουργό. κατά περίπτωση.
Υλικό και Μέθοδος: Αναδρομική μελέτη της εμπειρίας μας (περίοδο 5 ετών) με μικροχειρουργικές αποκαταστάσεις της στοματικής κοιλότητας, γνάθου και προσώπου.
Αποτελέσματα: Καταγράφησαν 81 ασθενείς με 84 ελεύθερους κρημνούς (31 αποκαταστάσεις σύνθετων ελλειμμάτων κάτω γνάθου, 5 άνω γνάθου, 15 γλώσσας, 22 προσώπου, 4 κρανίου και 4 λειτουργικές αποκαταστάσεις προσώπου).
Χρησιμοποιήθηκαν 30 οστεοδερματικοί κρημνοί της περόνης, 27 κερκιδικοί κρημνοί, 1 οστεοδερματκός κερκιδικός κρημνός, 14 Anterolateral thigh perforator, 5 χειμερικοί κρημνοί ALT με έξω πλατύ μυ, 3 πλατύς ραχιαίοι και 4 νευρούμενοι ισχνοί προσαγωγοί.
Από τα 81 περιστατικά στα 59 υπήρχε συνεργασία Πλαστικών–Γναθοχειρουργών, 3 Πλαστικών–Νευροχειρουργών, 2 Πλαστικών-Ωτορινολαρυγγολόγων ενώ 17 περιστατικά αντιμετωπίσθηκαν αποκλειστικά από ομάδα Πλαστικών χειρουργών. Κρημνός σε νευροχειρουργικό ασθενή απέτυχε και αντιμετωπίσθηκε επιτυχώς με δεύτερο ελεύθερο κρημνό. Ένας ασθενής απεβίωσε το 1ο μετεγχειρητικό 24ωρο και ένας την 5 μετεγχειρητική εβδομάδα από καρδιοαναπνευστική ανεπάρκεια. Πέντε ασθενείς απεβίωσαν μετά από υποτροπή της νόσου και 2 από απομακρυσμένες μεταστάσεις, και δύο μετά από 2 έτη από δεύτερη πρωτοπαθή εστία. Τρείς ασθενείς εμφανίζουν υποτροπή της νόσου ενώ 68 ασθενείς είναι ζώντες και ελεύθεροι νόσου, με ικανοποιητικό λειτουργικό και αισθητικό αποτέλεσμα.
Συμπεράσματα: Η διεπιστημονική προσέγγιση στις μείζονες αποκαταστάσεις κεφαλής και τραχήλου εξασφαλίζει ογκολογική ασφάλεια και ποιότητα αποκατάστασης.
